Był to cykl 10 warsztatów psycho-edukacyjnych skierowanych do rodziców, a także innych osób dorosłych chcących pogłębić wiedzę na temat budowania dobrych relacji z dziećmi.

Dziękujemy serdecznie Wszystkim za tak owocną wspólną pracę:)

Cykl 10 warsztatów psycho-edukacyjnych skierowanych do rodziców obecnych i przyszłych, a także innych osób dorosłych chcących pogłębić wiedzę na temat budowania dobrych relacji z dziećmi.

Spotkanie organizacyjne 19.02.2016 godz. 18.00.

Kolejne spotkania w piątki od 26.022016 do 13.05.2016 w godzinach 17.00 – 20.00

Warsztaty SZKOŁY DLA RODZICÓW to budowanie relacji dorosły – dziecko, a w tym:

• wyrażanie oczekiwań i ograniczeń tak, aby były przez dziecko respektowane,
• rozpoznawanie, wyrażanie i akceptowanie uczuć,
• aktywne, wspierające słuchanie,
• motywowanie dziecka do współdziałania,
• modyfikowanie niepożądanych lub nieodpowiednich zachowań dziecka,
• uwalnianie dzieci od grania narzuconych ról w domu i środowisku,
• budowanie realnego poczucia własnej wartości dziecka,
• konstruktywne rozwiązywanie konfliktów.

Zachęcamy do obecności oboje rodziców –> cena dla drugiego małżonka 300 zł.

Warsztaty prowadzi p. Dorota Liss – wieloletni trener Szkoły dla Rodziców, trener Treningu Zastępowania Agresji i Umiejętności Prospołecznych.

Cena całego cyklu 12 spotkań to 360 zł / osoba

Po zapisaniu należy dokonać wpłaty na konto:

Fundacja Wieloprofilowego Usprawniania „OD NOWA”
ul. Długa 52 83-113 Turze

konto: 45 1140 2017 0000 4802 1254 8436

W tytule: „Szkoła dla Rodziców – luty 2016”

*O uczestnictwie w warsztatach decyduje kolejność zgłoszeń i wpłat

Szkolenie grona pedagogicznego Gimnazjum Nr 1 w Tczewie zostało zorganizowane z inicjatywy nauczycieli Gimnazjum i poparte przez Dyrekcję szkoły.

Serdecznie dziękujemy Dyrekcji Gimnazjum Nr 1 w Tczewie i całemu gronu pedagogicznemu za czynny udział w szkoleniu.

Zarząd Fundacji OD NOWA

Dominik Włoch – pedagog, terapeuta, coach i podróżnik opowie nam o swoim pielgrzymowaniu do miejsc świętych.

Na pytanie z czego jest dumny w swoim życiu odpowiada:

„Przeszedłem pieszo z Gdańska do Jerozolimy 4 500km. W życiu dumny jestem z tego, że nie zatrzymuję się w miejscu i spełniam swoje marzenia, by robić miejsce następnym”.

Kurs skierowany do rodziców, terapeutów, wychowawców i nauczycieli odbył się w sobotę 16 stycznia w godzinach 9.00-17.00.

PROGRAM

Uczestnicy warsztatów „Original Play®” uczą się:
– radzenia sobie z konfliktami i rywalizacją w życiu osobistym i zawodowym
– osiągania poczucia bezpieczeństwa, przynależności oraz zaufania w kontaktach z innymi
– radzenia sobie ze stresem, lękami
– radzenia sobie z sytuacjami zaskoczenia i zmianami
– uczą się jak zmienić wzorce zachowań z agresywnych, pełnych złości, przemocy i innych bezproduktywnych zachowań
na uprzejmość, dbałość i otwartość na drugiego człowieka
– uczą się jak zwiększyć własną emocjonalną elastyczność i wzmocnić poczucie własnej wartości
– rozwijają niewerbalne umiejętności interpersonalne

Uczestnicy warsztatów zdobywają również wiedzę o tym:

• jaka jest rola pierwotnej zabawy w życiu dziecka
• w jaki sposób pierwotna zabawa tworzy silne podstawy dla uczenia się i rozwoju dzieci
• jaka jest rola dorosłych w zabawach dzieci
• jakie są główne zasady towarzyszenia dzieciom w zabawie.

Program „Original Play”® otrzymał rekomendację Centralnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Warszawie. Spotkał się z wyrazami akceptacji i uznania dla propagowanych przez niego wartości, jego prostoty i bogactwa jednocześnie. Zyskał opinię programu, który powinien być włączony do programu szkoleń dla nauczycieli.

Kurs poprowadziła mgr Jolanta Graczykowska – oficjalny przedstawiciel i koordynator programu Original Play® i „The Sanctuary Alliance” w Europie (autorskiego programu i projektu dr Freda Donaldsona ). Posiada wyższe wykształcenie pedagogiczne w zakresie wczesnej edukacji dziecka. Ukończyła Podyplomowe Studium Polityki i Zarządzania Oświatą. Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy nauczycielskiej i terapeutycznej z dziećmi, z różnymi wyzwaniami edukacyjnymi i rozwojowymi: agresją, nadpobudliwością psychoruchową (ADHD), autyzmem, dysleksją, problemami rozwoju psychoruchowego, opóźnieniem rozwoju intelektualnego. Posiada duże doświadczenie w pracy terapeutycznej w ramach turnusów terapeutyczno-rehabilitacyjnych dla dzieci. Współpracuje ze szkołami wyższymi. Jest autorką naukowych publikacji w temacie Original Play.

Uczestnikami jej zabaw są dzieci i dorośli, niezależnie od ich wieku, poziomu rozwoju psychofizycznego, uwarunkowań kulturowych i językowych, statusu społecznego. Bawi się z dziećmi specjalnej troski, z dziećmi ulic, ofiarami przemocy oraz z więźniami. Bawiła się z około 10 tys. dzieci w różnych częściach świata. Organizuje i prowadzi warsztaty oraz szkolenia Original Play dla rodziców, profesjonalistów w zakresie edukacji, medycyny, biznesu, osób zajmujących się profesjonalną pomocą dzieciom i dorosłym.

Wszyscy uczestnicy otrzymali zaświadczenie o ukończeniu kursu podstawowego ORIGINAL PLAY®.

Miejsce warsztatów: Fundacja Od Nowa, ul. Wincentego Pola 17, 83-110 Tczew

Cena: 280 zł/osoba*

*O uczestnictwie w warsztatach decyduje kolejność zgłoszeń i wpłat

Dziękujemy Państwu za udział w sobotnim Kursie Original Play®.
Zapraszamy również na stronę główną programu http://www.originalplay.pl/

Original Play I Fundacja OD NOWA

W projekcie brało udział 10 dzieci w wieku 7-17 lat z terenu Powiatu Tczewskiego wraz z opiekunami.
W ramach zadania każdy z młodych uczestników brał udział w 4 spotkaniach indywidualnych i 10 spotkaniach grupowych.

Wraz z dziećmi w projekcie uczestniczyli bezpośredni opiekunowie, którzy podczas 5 spotkań w grupie i dwóch spotkań indywidualnych z psychologiem mieli możliwość omówienia i przepracowania metod ,sposobów bezpośredniego wsparcia swojego dziecka w wchodzeniu i radzeniu sobie w życiu w środowisku .

Zajęcia dla dzieci i młodzieży obejmowały zapoznanie samych zainteresowanych z dysfunkcją z jaką przyszło im żyć (poznawali cechy Zespołu Aspergera).

W kolejnych zadaniach uczestnicy poznawali swoje mocne i słabe strony, uczyli się jak wykorzystywać swoje wady i zalety. Podczas zajęć uczestnicy również poznawali zasady zachowań społecznych, uczyli się jak rozpoznawać stan emocjonalnych swoich kolegów.

Zadanie zakończyło się nocowaniem poza domem rodzinnym średniej grupy uczestników. Dla większości chłopców była to pierwsza okazja do popytu poza domem bez rodziców.

Chłopcy ze względu na swoje dysfunkcje nie są zabierani na wycieczki szkolne, nie uczestniczą w koloniach czy obozach. Niektórzy tylko są czasami uczestnikami zimowisk organizowanych w szkole.

Zajęcia zostały dostosowane indywidualnie do każdego z uczestników – po przeprowadzeniu diagnozy deficytów i potrzeb.

Projekt był kontynuacją projektu z lat poprzednich i ma już swoją dalszą historię w zajęciach grupowych socjoterapeutycznych, które odbywają się w dwóch grupach wiekowych, w każdy poniedziałek o 17.00 i 18.00.

Prelegentem był ks. Jacek Karwasz, prowadzący kursy dla narzeczonych i obecnie wikary jednej z tczewskich parafii.

Nie ma duchowości małżonków bez duchowości rodziny, jak nie ma duchowości wychowania dzieci bez duchowości małżonków. Duchowość wyróżnia człowieka spośród innych stworzeń. Mamy rozum, wolną wolę i duszę nieśmiertelną. Mamy odniesienia wyższe, niż tylko ziemia, na której żyjemy. Potrafimy zadawać pytania i na nie odpowiadać. Jesteśmy istotami duchowymi. Duchowość to wiara plus religijność. Wiara to cnota dana od Boga, podobnie jak nadzieja i miłość. Religijność to wszelkie odniesienie płynące z naszego serca do Istoty wyższej. Małżeństwo jest sakramentem, czyli czymś więcej, niż kontrakt cywilny. Między małżonkami sakramentalnymi jest przysięga, przymierze, gdzie gwarantem jest sam Bóg.

Duchowość małżeństwa i rodziny [wykład TAMR] I Fundacja OD NOWA

Usłyszeliśmy o tym, że rodzicielstwo jest nie tylko zadaniem, lecz przede wszystkim darem i jako takie daje rodzicom wiele radości. Dziecko samo w sobie jest wielkim darem. Jeśli przyjmujemy dzieci z miłością, mamy naturalną umiejętność radzenia sobie z codziennością rodzicielstwa. Bardzo pożyteczne jest kształcenie się w tej dziedzinie. Chodzi o odpowiednią lekturę oraz kursy i warsztaty takie jak „Warsztaty dla rodziców”, Original Play i inne. Dzięki kształceniu się i rozwijaniu, mamy możliwość pełniej odkryć radość rodzicielstwa i jednocześnie z radością i skutecznie wspierać nasze dzieci w rozwoju.

Ponieważ jesteśmy stworzeni z Miłości, zostaliśmy hojnie dopuszczeni przez Boga do współstwarzania człowieka. Nasze dzieci nie są pomyłką, ciężarem.  Są owocem naszej miłości i dzięki temu mają najlepszy z możliwych start w życie.

Mimo to, jako rodzice nie umiemy wszystkiego, musimy się uczyć. Świat wokół nas zmienia się i stawia przed nami coraz to nowe wyzwania. Mamy mądrze dzielić się z naszymi dziećmi doświadczeniem, wiedzą, radością, wiarą.

Dzieci są nam dane tylko na chwilę. Naszym zadaniem jest przygotować je i wyposażyć w takie umiejętności, aby potrafiły żyć samodzielnie poza domem rodzicielskim.

Zebrani słuchacze mieli okazję dowiedzieć się skąd mamy godność, jak się ją buduje oraz co zrobić, gdy zostaje ona z różnych powodów naruszona.

Człowiek posiada godność od poczęcia. W zamiarze Stwórcy każdy jest doskonały, pełnowartościowy i piękny. Godność jest integralną częścią każdej osoby.

Różne czynniki wpływają na poczucie naszej godności, zarówno w rodzinie, jak i w szerzej pojętym środowisku, jednak nie należy poczucia własnej wartości i godności budować na opinii innych osób. Trzeba budować ją w sobie.

Każdy powinien dbać o siebie i swoją godność, ponieważ tylko wtedy może kochać siebie oraz innych. Nie należy porzucać marzeń, ale pielęgnować umiejętność planowania, odpoczywania i budujących kontaktów z innymi ludźmi w głębokim poczuciu własnej i cudzej godności. Mamy wówczas szansę zbudować nasze piękno wewnętrzne, które nie przeminie wraz z urodą zewnętrzną.

Tczewska Akademia Mamy Róży | październik 2015

Bogna Białecka I Tczewska Akademia Mamy Róży I Fundacja OD NOWA

Zapraszamy również do wysłuchania wykładu Bogny Białeckiej.

Miłość i Autorytet. Jak wychować dzieci po chrześcijańsku i ustrzec je przed zagrożeniami?

Prelekcję na temat „Gender i seksualizacja – jak chronić nasze dzieci?” wygłosiła psycholog Bogna Białecka z Poznania. Słuchacze mieli okazję dowiedzieć się, czym jest gender, jakie są jej źródła oraz jakie organizacje światowe za nią stoją. Prelegentka wyjaśniła także, na czym polega zagrożenie i co mogą zrobić rodzice, jakie konkretnie kroki podjąć dla ochrony swoich dzieci. Zebrani otrzymali krótkie broszurki z wypunktowaną tematyką spotkania.
Zapraszamy do zapoznania się ze streszczeniem wykładu (poniżej) oraz do wysłuchania jego nagrania (link -> http://bit.ly/29zU8az).

Gender i seksualizacja <Bogna Białecka>

GENDER MAINSTREAMING: IDEOLOGIA GENDER, WERSJA MIĘKKA

1) Do czego dążymy?

Zdecydowana większość ludzi w Polsce za najważniejsze uważa dobrą i szczęśliwą rodzinę oraz wychowanie dzieci.

Szczęśliwe i trwałe małżeństwo

– jest oparte na wartościach

– ojciec: obrońca i żywiciel rodziny.

– matka: pani domu

– wielodzietność,

– niski poziom konfliktów.

Chcielibyśmy dla naszych dzieci stabilnego, szczęśliwego małżeństwa, które stanowi najlepsze środowisko wychowawcze dla dzieci, czego dowodzą liczne badania naukowe.

Badania naukowe udowodniły, że trwałość i poczucie szczęścia w małżeństwie warunkuje, co następuje:

– oboje rodziców pochodzi z domów, w których rodzice sami byli szczęśliwi jako małżonkowie,

– para zachowała dziewictwo Az do ślubu,

Oboje uznają tradycyjny podział ról – z mężczyzną pracującym, zarabiającym na utrzymanie, niski poziom konfliktów, zgodność postaw religijnych.

Podobnie badania naukowe pokazały, że prawdopodobieństwo poczucia nieszczęścia w małżeństwie oraz rozwodu zwiększają następujące czynniki:

–  konkubinat poprzedzający zawarcie związku małżeńskiego,

– nastawienie na osiągnięcie sukcesu zawodowego u kobiet,

– światopogląd feministyczny,

– im więcej przedślubnych partnerów seksualnych tym wyższe prawdopodobieństwo rozwodu.

2) Na czym polega zagrożenie?

– Gender – definicja agendy ONZ Kobiety (2011)

– Konwencja Rady Europy o zapobieganiu i przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Programy nastawione na tzw. „gender mainstreaming” nie są skoncentrowane na dążeniu do równouprawnienia kobiet. Ten cel polityczny w krajach cywilizowanych został osiągnięty już dawno. Ideolodzy gender przyznają, że ich celem jest „dekonstrukcja rodziny”, prostszymi słowy: wyeliminowanie tradycyjnego podziału ról w małżeństwie i rodzinie oraz destrukcja rodziny jako takiej.

3) Jak rozpoznać pakiet genderowy w programach edukacyjnych?

– Tworzenie negatywnych skojarzeń z tradycyjnymi rolami płciowymi (np. rodzina wielodzietna = rodzina patologiczna, kobieta wychowująca  dzieci zamiast pracy zawodowej = kura domowa, mężczyzna utrzymujący własną pracą rodzinę = tyran i pracoholik)

– Przedstawianie relacji dziecko – rodzice w kontekście patologii,

– Wyolbrzymienie różnic w traktowaniu płci,

– Przedstawianie mężczyzn jako złych, słabych, niezaradnych, a kobiet jako silnych i      męskich,

– Przedstawianie rodziny jako miejsca problemów, a rozwodu jako dobrego rozwiązania.

4) Czy jest to problem? A może przesadzamy?

Dzieci do ukończenia 8 roku życia nie potrafią rozpoznać perswazyjnej intencji przekazu, który   może być uogólniony, przesadzony, przekłamany. Nie potrafią rozpoznać ideologicznie nacechowanych przekazów, których odbiorcą mogą być w przedszkolu lub szkole. Z kolei ciągłe powtarzanie przekazu powoduje, że się on utrwala.

5) Co możemy zrobić jako rodzice?

Podstawowa strategia jest:

– budowanie pozytywnych więzi z dziećmi,

– kształtowanie tożsamości, zakorzenionej w wartościach,

– nauka rozpoznawania autorytetów godnych zaufania.

Jeżeli chcesz mieć bezpośredni wpływ na to, czego uczy się twoje dziecko w szkole lub przedszkolu możesz:

– zaangażować się w radę rodziców,

– zaproponować w szkole w ramach zacieśniania współpracy (nauczycieli) z rodzicami programy takie jak: „Bądźmy poszukiwaczami autorytetu, „Szkoła z Rodziną”, „Liga Debat Szkolnych”.

– zostać członkiem Rady Szkoły.

SEKSUALIZACJA; IDEOLOGIA GENDER, WERSJA TWARDA

 1) Zalecenia WHO

Światowa Organizacja Zdrowia WHO wydała standardy edukacji seksualnej, według których:

– dzieci powinny być poddane edukacji seksualnej już przed czwartym rokiem życia, co obejmuj naukę masturbacji,

– między 9 a 12 rokiem zycia dziecko powinno nauczyc się „skutecznie stosować prezerwatywy i środki antykoncepcyjne w przyszłości oraz powinno umieć „brac odpowiedzialność za bezpieczne i przyjemne doświadczenia seksualne”,

– między 12 a 15 rokiem życia dziecko powinno potrafić samo zaopatrywać się w antykoncepcję,

– powyżej 15 roku życia można dziecku dodatkowo wpoić „krytyczne podejście do norm kulturowych/religijnych w odniesieniu do ciąży, rodzicielstwa itp.”

2) Na czym polega zagrożenie?

Zalecany i obowiązujący w innych krajach program edukacji seksualnej nie tylko obejmuje (już przedszkolaków) o budowie i funkcjach narządów rozrodczych, ale uczy dzieci seksualnego pobudzania się, na przykład podając takie informacje – instrukcje:

– dotykanie jader może być rozkoszne i piękne,

– dotykanie łechtaczki może dostarczyć wiele rozkoszy,

– bycie lesbijką… jest zupełnie typowe,

– tak jak można mięć  ochotę na czekoladę, tak kobiety i mężczyźni mogą mieć ochotę na seks.

Są to cytaty z podręcznika „ABC mojego ciała”. Leksykon dla dziewcząt i chłopców” zalecanego przez WHO.

 3) Czy jest to problem? A może przesadzamy?

Wielu rodziców uważa, że to szkoła powinna być podstawowym źródłem wiedzy o seksualności człowieka. Ufają, że nauczyciele zrobią to naukowo i w sposób pozbawiony zabarwienia ideologicznego. Uznają też, że w polskiej szkole brakuje edukacji seksualnej. Jak jest naprawdę?

Typy edukacji seksualnej:

A)     Wychowanie do czystości seksualnej, samokontroli,

B)      Biologiczna edukacja seksualna, złożona edukacja seksualna zawierająca zarówno informacje biologiczne jak i propagująca metody kontroli narodzin (antykoncepcja, aborcja).

Polski program, wprowadzony w 1998 roku „Wychowanie do życia w rodzinie” obejmuje edukację seksualną typu A.

Zasady kształtowania postawy wstrzemięźliwości obejmują profilaktykę – promocję zdrowego trybu życia.

Alkohol, papierosy, narkotyki – oczekujemy od dzieci wstrzemięźliwości.

Samo przekazanie wiedzy na temat seksualności (edukacja typu B i C) nie jest w stanie zmienic zachowań młodzieży.

Cechy programów efektywnych, które spowodowały zmniejszenie się liczby ciąż:

a) włączenie i zaangażowanie rodziców w wychowanie dzieci,

b) uświadamianie dzieciom konsekwencji swobody seksualnej,

c) wpajanie wartości moralnych,

d) uczenie abstynencji seksualnej,

e) usunięcie sprzecznych informacji nt. abstynencji.

f) redukowanie społecznej presji (głównie w mediacji) związanej z nakłanianiem młodzieży do aktywności seksualnej,

g) nauczanie młodzieży umiejętności komunikacji, negocjacji i odmawiania.

PROBLEM W POLSCE:

Konwencja Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (2011) zapowiada obligatoryjne wdrożenie ideologii gender do programów szkolnych, na wszystkich poziomach edukacji, a materiały dydaktyczne mają promować m.in. „niestereotypowe role płci” tj. homoseksualizm, trans seksualizm i biseksualizm.

Autorzy konwencji insynuują, że akty przemocy wobec kobiet mogą mieć źródło w religii, kulturze i zwyczajach (Art. 12 pkt. 5 Konwencji)

Środowiska LGBT (lesbijek, gejów, biseksualistów i transseksualistów) chcą się spotkać z władzami MEN, aby porozmawiać o otwarciu szkół na współpracę z nimi. Napisały w tej sprawie list do MEN.

Grupa posłów przygotowała projekt ustawy o nowym, obowiązkowym przedmiocie szkolnym „Wiedza o seksualności człowieka” (druk sejmowy 1298), który realizowałby edukację seksualną według standardów WHO ( w uzasadnieniu projektu ustawy na stronach 13-14 jest odwołanie się do standardów WHO).

Anna Grodzka (wczas niej Krzysztof Bęgowski) chce edukacji seksualnej dzieci od wczesnych lat życia.

Już w tej chwili w Polsce!

– organizowane są „Żywe biblioteki”, podczas której transwestyci i homoseksualiści spotykają się z dziećmi,

– grupy edukatorów seksualnych proponują szkolom zajęcia z uczniami na temat seksu. Grupy te noszą różne nazwy:

„Ponton”, „jaskółka”, „Nawigator”.

4) Co możemy zrobić jako rodzice?

Podstawową strategią jest budowanie pozytywnej więzi z dziećmi.

Mimo deklaracji nasze osobiste zaangażowanie w wychowanie jest niewystarczające z kilku powodów:

– zaniedbujemy wychowanie w natłoku codziennych obowiązków,

– mamy  wątpliwości co do modelu wychowanie, jaki powinniśmy przyjąć lub nie czujemy się wystarczająco kompetentni („sam nie wiem do końca jak żyć”),

– chcemy, aby role wychowawcze przejęły instytucje, głównie szkoła oraz zajęcia pozalekcyjne, myląc  edukację z wychowaniem.

Jeśli ty nie opowiesz i nie wytłumaczysz swojemu dziecku otaczającego je świata, zrobią to za Ciebie inni…

Ważne jest przekazywanie wiedzy o płciowości w pozytywny sposób, oparty na wartościach:

Dzieci nie przyswajają informacji na temat płciowości, których nie są w stanie zrozumieć. Przyjmują informacje niejako dobudowując je do posiadanej wiedzy. Jednocześnie przyjmują informacje, które są w stanie zrozumieć jako prawdziwe.

Dziecko dwu-trzyletnie potrzebuje krótkich konkretnych informacji. Potrafią przyjąć zakazy, choć nie rozumieją ich sensu. Naśladują zachowania dorosłych, dlatego ważne jest, aby w naszym domu nie było pornografii, a drzwi do sypialni małżeńskiej miały zamek, by nie narażać dziecka na kontakt z treściami seksualnymi, z którymi nie będą umiały sobie poradzić emocjonalnie, a które zaczną za to naśladować (np. w przedszkolu).

Dziecko przedszkolne ma już większą zdolność  koncentracji uwagi. Jeśli wyjaśnienie mu nie wystarcza, szuka dodatkowych informacji, ma problem z zapamiętaniem trudnych słów. Często wraca kilkakrotnie do tematu, by upewnić się, że dobrze go rozumie. Płciowością interesuje się tak samo, jak każdym innym tematem. Rozmawiajmy zatem o płciowości tak samo, jak o innych sprawach. Jeśli zaczynamy być skrępowani, uciekamy od tematu, dzieci zaczynają mieć wrażenie, że to coś złego samo w sobie. Ważne są zatem też nasze, dorosłych emocje.

Po inspirację można i warto sięgnąć do podręczników „Wędrując ku dorosłości” wydawnictwa Rubikon.

Istotna jest także nauka rozpoznawania autorytetów godnych zaufania:

Uczymy myślenia krytycznego, umiejętności rozpoznawania przekazu marketingowego czy propagandowego.

Uczymy rozpoznawania błędów logicznych obecnych w propagandzie.

Pokazujmy postacie, które dla nas osobiście są autorytetami, tłumaczmy, dlaczego stały się dla nas autorytetami.

Przypominajmy  dzieciom, że wymagania i zakazy jakie im stawiamy, (które mogą budzić opór) wynikają z naszej troski o ich dobro i z miłości, a są rezultatem naszego bogatego i konkretnego doświadczenia życiowego oraz wiedzy.

Dodatkowa strategia dotyczy angażowania się na poziomie działań prawnych i społecznych.

Art.  48 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej gwarantuje rodzicom „prawo do wychowania swoich dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględnić stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania”, a w art. 53. mówi się o tym, iż „Rodzice mają prawo do zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego i religijnego zgodnie ze swoimi przekonaniami.”.

NSZZ Solidarność w swoim oświadczeniu na temat wprowadzenia ideologii gender do szkół przypomina: „Rodzice powierzając nauczycielom swoje dzieci maja prawo oczekiwać, że treści przekazywane w szkole nie będą naruszały ich praw zagwarantowanych w Konstytucji RP”.

Eksperci PAN w swojej ocenie programu „równościowe przedszkole” napisali: „Ważnym mankamentem opiniowanego dokumentu jest proponowanie pomijania głosu rodziców w sprawie, wychowania ich własnych dzieci. Jest to idea sprzeczna z Konstytucją RP, z procesem demokratyzacji oświaty (…) wreszcie sprzeczne z ideą samego programu równościowego, sugeruje bowiem dyskryminację głosu najważniejszych dla dziecka osób.”

Jeżeli chcesz mieć bezpośredni wpływ na to, czego uczy się Twoje dziecko w szkole lub przedszkolu możesz:

– zaangażować się w Radę Rodziców, której kompetencje zawarte są głównie w art. 53 i 54 ustawy o systemie oświaty, ale także  – w sprawach szczegółowych – w innych częściach tej ustawy oraz w Karcie nauczyciela. Obejmuje to m.in. :

Uchwalanie programu wychowawczego i programu profilaktyki (art. 54 ust.2)

Opiniowanie działalności stowarzyszeń na terenie szkoły 9art.56).

– propagowanie w szkole programu prewencji zachowań ryzykownych „ArchipelagSkarbów”, który jest jedynym polskim programem przeciwdziałania zarówno uzależnieniom od alkoholu i narkotyków, jak również pomagającym w nauce samokontroli seksualnej, którego skuteczność jest od lat potwierdzona wynikami badań”.

– zostać członkiem rady Szkoły, w skład której wchodzą również rodzice, a która ma kompetencje zatwierdzać statut szkoły, będący podstawa prawną dla konkretnych rozwiązań w szkole. W statucie można określić, że nie wolno wprowadzać w szkole jakichkolwiek programów czy podręczników, które będą zaprzeczały wartościom rodziny. Rada szkoły zatwierdza także plan pracy szkoły czyli może się nie zgodzić na wprowadzenie edukacji seksualnej, zapobiec pojawieniu się w szkole organizacji propagujących seks edukację (art. 41 i 42 ustawy o systemie oświaty).

Wzór oświadczenia udostępnionego przez Fundację Rzecznik Praw Rodziców.

Bogna Białecka I Gender i seksualizacja – jak chronić nasze dzieci [wykład TAMR] I Fundacja OD NOWA

Bogna Białecka I Gender i seksualizacja – jak chronić nasze dzieci [wykład TAMR] I Fundacja OD NOWA