Dominik Włoch – pedagog, terapeuta, coach i podróżnik opowie nam o swoim pielgrzymowaniu do miejsc świętych.

Na pytanie z czego jest dumny w swoim życiu odpowiada:

„Przeszedłem pieszo z Gdańska do Jerozolimy 4 500km. W życiu dumny jestem z tego, że nie zatrzymuję się w miejscu i spełniam swoje marzenia, by robić miejsce następnym”.

Prelegentem był ks. Jacek Karwasz, prowadzący kursy dla narzeczonych i obecnie wikary jednej z tczewskich parafii.

Nie ma duchowości małżonków bez duchowości rodziny, jak nie ma duchowości wychowania dzieci bez duchowości małżonków. Duchowość wyróżnia człowieka spośród innych stworzeń. Mamy rozum, wolną wolę i duszę nieśmiertelną. Mamy odniesienia wyższe, niż tylko ziemia, na której żyjemy. Potrafimy zadawać pytania i na nie odpowiadać. Jesteśmy istotami duchowymi. Duchowość to wiara plus religijność. Wiara to cnota dana od Boga, podobnie jak nadzieja i miłość. Religijność to wszelkie odniesienie płynące z naszego serca do Istoty wyższej. Małżeństwo jest sakramentem, czyli czymś więcej, niż kontrakt cywilny. Między małżonkami sakramentalnymi jest przysięga, przymierze, gdzie gwarantem jest sam Bóg.

Duchowość małżeństwa i rodziny [wykład TAMR] I Fundacja OD NOWA

Usłyszeliśmy o tym, że rodzicielstwo jest nie tylko zadaniem, lecz przede wszystkim darem i jako takie daje rodzicom wiele radości. Dziecko samo w sobie jest wielkim darem. Jeśli przyjmujemy dzieci z miłością, mamy naturalną umiejętność radzenia sobie z codziennością rodzicielstwa. Bardzo pożyteczne jest kształcenie się w tej dziedzinie. Chodzi o odpowiednią lekturę oraz kursy i warsztaty takie jak „Warsztaty dla rodziców”, Original Play i inne. Dzięki kształceniu się i rozwijaniu, mamy możliwość pełniej odkryć radość rodzicielstwa i jednocześnie z radością i skutecznie wspierać nasze dzieci w rozwoju.

Ponieważ jesteśmy stworzeni z Miłości, zostaliśmy hojnie dopuszczeni przez Boga do współstwarzania człowieka. Nasze dzieci nie są pomyłką, ciężarem.  Są owocem naszej miłości i dzięki temu mają najlepszy z możliwych start w życie.

Mimo to, jako rodzice nie umiemy wszystkiego, musimy się uczyć. Świat wokół nas zmienia się i stawia przed nami coraz to nowe wyzwania. Mamy mądrze dzielić się z naszymi dziećmi doświadczeniem, wiedzą, radością, wiarą.

Dzieci są nam dane tylko na chwilę. Naszym zadaniem jest przygotować je i wyposażyć w takie umiejętności, aby potrafiły żyć samodzielnie poza domem rodzicielskim.

Zebrani słuchacze mieli okazję dowiedzieć się skąd mamy godność, jak się ją buduje oraz co zrobić, gdy zostaje ona z różnych powodów naruszona.

Człowiek posiada godność od poczęcia. W zamiarze Stwórcy każdy jest doskonały, pełnowartościowy i piękny. Godność jest integralną częścią każdej osoby.

Różne czynniki wpływają na poczucie naszej godności, zarówno w rodzinie, jak i w szerzej pojętym środowisku, jednak nie należy poczucia własnej wartości i godności budować na opinii innych osób. Trzeba budować ją w sobie.

Każdy powinien dbać o siebie i swoją godność, ponieważ tylko wtedy może kochać siebie oraz innych. Nie należy porzucać marzeń, ale pielęgnować umiejętność planowania, odpoczywania i budujących kontaktów z innymi ludźmi w głębokim poczuciu własnej i cudzej godności. Mamy wówczas szansę zbudować nasze piękno wewnętrzne, które nie przeminie wraz z urodą zewnętrzną.

Tczewska Akademia Mamy Róży | październik 2015

Bogna Białecka I Tczewska Akademia Mamy Róży I Fundacja OD NOWA

Zapraszamy również do wysłuchania wykładu Bogny Białeckiej.

Miłość i Autorytet. Jak wychować dzieci po chrześcijańsku i ustrzec je przed zagrożeniami?

Prelekcję na temat „Gender i seksualizacja – jak chronić nasze dzieci?” wygłosiła psycholog Bogna Białecka z Poznania. Słuchacze mieli okazję dowiedzieć się, czym jest gender, jakie są jej źródła oraz jakie organizacje światowe za nią stoją. Prelegentka wyjaśniła także, na czym polega zagrożenie i co mogą zrobić rodzice, jakie konkretnie kroki podjąć dla ochrony swoich dzieci. Zebrani otrzymali krótkie broszurki z wypunktowaną tematyką spotkania.
Zapraszamy do zapoznania się ze streszczeniem wykładu (poniżej) oraz do wysłuchania jego nagrania (link -> http://bit.ly/29zU8az).

Gender i seksualizacja <Bogna Białecka>

GENDER MAINSTREAMING: IDEOLOGIA GENDER, WERSJA MIĘKKA

1) Do czego dążymy?

Zdecydowana większość ludzi w Polsce za najważniejsze uważa dobrą i szczęśliwą rodzinę oraz wychowanie dzieci.

Szczęśliwe i trwałe małżeństwo

– jest oparte na wartościach

– ojciec: obrońca i żywiciel rodziny.

– matka: pani domu

– wielodzietność,

– niski poziom konfliktów.

Chcielibyśmy dla naszych dzieci stabilnego, szczęśliwego małżeństwa, które stanowi najlepsze środowisko wychowawcze dla dzieci, czego dowodzą liczne badania naukowe.

Badania naukowe udowodniły, że trwałość i poczucie szczęścia w małżeństwie warunkuje, co następuje:

– oboje rodziców pochodzi z domów, w których rodzice sami byli szczęśliwi jako małżonkowie,

– para zachowała dziewictwo Az do ślubu,

Oboje uznają tradycyjny podział ról – z mężczyzną pracującym, zarabiającym na utrzymanie, niski poziom konfliktów, zgodność postaw religijnych.

Podobnie badania naukowe pokazały, że prawdopodobieństwo poczucia nieszczęścia w małżeństwie oraz rozwodu zwiększają następujące czynniki:

–  konkubinat poprzedzający zawarcie związku małżeńskiego,

– nastawienie na osiągnięcie sukcesu zawodowego u kobiet,

– światopogląd feministyczny,

– im więcej przedślubnych partnerów seksualnych tym wyższe prawdopodobieństwo rozwodu.

2) Na czym polega zagrożenie?

– Gender – definicja agendy ONZ Kobiety (2011)

– Konwencja Rady Europy o zapobieganiu i przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Programy nastawione na tzw. „gender mainstreaming” nie są skoncentrowane na dążeniu do równouprawnienia kobiet. Ten cel polityczny w krajach cywilizowanych został osiągnięty już dawno. Ideolodzy gender przyznają, że ich celem jest „dekonstrukcja rodziny”, prostszymi słowy: wyeliminowanie tradycyjnego podziału ról w małżeństwie i rodzinie oraz destrukcja rodziny jako takiej.

3) Jak rozpoznać pakiet genderowy w programach edukacyjnych?

– Tworzenie negatywnych skojarzeń z tradycyjnymi rolami płciowymi (np. rodzina wielodzietna = rodzina patologiczna, kobieta wychowująca  dzieci zamiast pracy zawodowej = kura domowa, mężczyzna utrzymujący własną pracą rodzinę = tyran i pracoholik)

– Przedstawianie relacji dziecko – rodzice w kontekście patologii,

– Wyolbrzymienie różnic w traktowaniu płci,

– Przedstawianie mężczyzn jako złych, słabych, niezaradnych, a kobiet jako silnych i      męskich,

– Przedstawianie rodziny jako miejsca problemów, a rozwodu jako dobrego rozwiązania.

4) Czy jest to problem? A może przesadzamy?

Dzieci do ukończenia 8 roku życia nie potrafią rozpoznać perswazyjnej intencji przekazu, który   może być uogólniony, przesadzony, przekłamany. Nie potrafią rozpoznać ideologicznie nacechowanych przekazów, których odbiorcą mogą być w przedszkolu lub szkole. Z kolei ciągłe powtarzanie przekazu powoduje, że się on utrwala.

5) Co możemy zrobić jako rodzice?

Podstawowa strategia jest:

– budowanie pozytywnych więzi z dziećmi,

– kształtowanie tożsamości, zakorzenionej w wartościach,

– nauka rozpoznawania autorytetów godnych zaufania.

Jeżeli chcesz mieć bezpośredni wpływ na to, czego uczy się twoje dziecko w szkole lub przedszkolu możesz:

– zaangażować się w radę rodziców,

– zaproponować w szkole w ramach zacieśniania współpracy (nauczycieli) z rodzicami programy takie jak: „Bądźmy poszukiwaczami autorytetu, „Szkoła z Rodziną”, „Liga Debat Szkolnych”.

– zostać członkiem Rady Szkoły.

SEKSUALIZACJA; IDEOLOGIA GENDER, WERSJA TWARDA

 1) Zalecenia WHO

Światowa Organizacja Zdrowia WHO wydała standardy edukacji seksualnej, według których:

– dzieci powinny być poddane edukacji seksualnej już przed czwartym rokiem życia, co obejmuj naukę masturbacji,

– między 9 a 12 rokiem zycia dziecko powinno nauczyc się „skutecznie stosować prezerwatywy i środki antykoncepcyjne w przyszłości oraz powinno umieć „brac odpowiedzialność za bezpieczne i przyjemne doświadczenia seksualne”,

– między 12 a 15 rokiem życia dziecko powinno potrafić samo zaopatrywać się w antykoncepcję,

– powyżej 15 roku życia można dziecku dodatkowo wpoić „krytyczne podejście do norm kulturowych/religijnych w odniesieniu do ciąży, rodzicielstwa itp.”

2) Na czym polega zagrożenie?

Zalecany i obowiązujący w innych krajach program edukacji seksualnej nie tylko obejmuje (już przedszkolaków) o budowie i funkcjach narządów rozrodczych, ale uczy dzieci seksualnego pobudzania się, na przykład podając takie informacje – instrukcje:

– dotykanie jader może być rozkoszne i piękne,

– dotykanie łechtaczki może dostarczyć wiele rozkoszy,

– bycie lesbijką… jest zupełnie typowe,

– tak jak można mięć  ochotę na czekoladę, tak kobiety i mężczyźni mogą mieć ochotę na seks.

Są to cytaty z podręcznika „ABC mojego ciała”. Leksykon dla dziewcząt i chłopców” zalecanego przez WHO.

 3) Czy jest to problem? A może przesadzamy?

Wielu rodziców uważa, że to szkoła powinna być podstawowym źródłem wiedzy o seksualności człowieka. Ufają, że nauczyciele zrobią to naukowo i w sposób pozbawiony zabarwienia ideologicznego. Uznają też, że w polskiej szkole brakuje edukacji seksualnej. Jak jest naprawdę?

Typy edukacji seksualnej:

A)     Wychowanie do czystości seksualnej, samokontroli,

B)      Biologiczna edukacja seksualna, złożona edukacja seksualna zawierająca zarówno informacje biologiczne jak i propagująca metody kontroli narodzin (antykoncepcja, aborcja).

Polski program, wprowadzony w 1998 roku „Wychowanie do życia w rodzinie” obejmuje edukację seksualną typu A.

Zasady kształtowania postawy wstrzemięźliwości obejmują profilaktykę – promocję zdrowego trybu życia.

Alkohol, papierosy, narkotyki – oczekujemy od dzieci wstrzemięźliwości.

Samo przekazanie wiedzy na temat seksualności (edukacja typu B i C) nie jest w stanie zmienic zachowań młodzieży.

Cechy programów efektywnych, które spowodowały zmniejszenie się liczby ciąż:

a) włączenie i zaangażowanie rodziców w wychowanie dzieci,

b) uświadamianie dzieciom konsekwencji swobody seksualnej,

c) wpajanie wartości moralnych,

d) uczenie abstynencji seksualnej,

e) usunięcie sprzecznych informacji nt. abstynencji.

f) redukowanie społecznej presji (głównie w mediacji) związanej z nakłanianiem młodzieży do aktywności seksualnej,

g) nauczanie młodzieży umiejętności komunikacji, negocjacji i odmawiania.

PROBLEM W POLSCE:

Konwencja Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (2011) zapowiada obligatoryjne wdrożenie ideologii gender do programów szkolnych, na wszystkich poziomach edukacji, a materiały dydaktyczne mają promować m.in. „niestereotypowe role płci” tj. homoseksualizm, trans seksualizm i biseksualizm.

Autorzy konwencji insynuują, że akty przemocy wobec kobiet mogą mieć źródło w religii, kulturze i zwyczajach (Art. 12 pkt. 5 Konwencji)

Środowiska LGBT (lesbijek, gejów, biseksualistów i transseksualistów) chcą się spotkać z władzami MEN, aby porozmawiać o otwarciu szkół na współpracę z nimi. Napisały w tej sprawie list do MEN.

Grupa posłów przygotowała projekt ustawy o nowym, obowiązkowym przedmiocie szkolnym „Wiedza o seksualności człowieka” (druk sejmowy 1298), który realizowałby edukację seksualną według standardów WHO ( w uzasadnieniu projektu ustawy na stronach 13-14 jest odwołanie się do standardów WHO).

Anna Grodzka (wczas niej Krzysztof Bęgowski) chce edukacji seksualnej dzieci od wczesnych lat życia.

Już w tej chwili w Polsce!

– organizowane są „Żywe biblioteki”, podczas której transwestyci i homoseksualiści spotykają się z dziećmi,

– grupy edukatorów seksualnych proponują szkolom zajęcia z uczniami na temat seksu. Grupy te noszą różne nazwy:

„Ponton”, „jaskółka”, „Nawigator”.

4) Co możemy zrobić jako rodzice?

Podstawową strategią jest budowanie pozytywnej więzi z dziećmi.

Mimo deklaracji nasze osobiste zaangażowanie w wychowanie jest niewystarczające z kilku powodów:

– zaniedbujemy wychowanie w natłoku codziennych obowiązków,

– mamy  wątpliwości co do modelu wychowanie, jaki powinniśmy przyjąć lub nie czujemy się wystarczająco kompetentni („sam nie wiem do końca jak żyć”),

– chcemy, aby role wychowawcze przejęły instytucje, głównie szkoła oraz zajęcia pozalekcyjne, myląc  edukację z wychowaniem.

Jeśli ty nie opowiesz i nie wytłumaczysz swojemu dziecku otaczającego je świata, zrobią to za Ciebie inni…

Ważne jest przekazywanie wiedzy o płciowości w pozytywny sposób, oparty na wartościach:

Dzieci nie przyswajają informacji na temat płciowości, których nie są w stanie zrozumieć. Przyjmują informacje niejako dobudowując je do posiadanej wiedzy. Jednocześnie przyjmują informacje, które są w stanie zrozumieć jako prawdziwe.

Dziecko dwu-trzyletnie potrzebuje krótkich konkretnych informacji. Potrafią przyjąć zakazy, choć nie rozumieją ich sensu. Naśladują zachowania dorosłych, dlatego ważne jest, aby w naszym domu nie było pornografii, a drzwi do sypialni małżeńskiej miały zamek, by nie narażać dziecka na kontakt z treściami seksualnymi, z którymi nie będą umiały sobie poradzić emocjonalnie, a które zaczną za to naśladować (np. w przedszkolu).

Dziecko przedszkolne ma już większą zdolność  koncentracji uwagi. Jeśli wyjaśnienie mu nie wystarcza, szuka dodatkowych informacji, ma problem z zapamiętaniem trudnych słów. Często wraca kilkakrotnie do tematu, by upewnić się, że dobrze go rozumie. Płciowością interesuje się tak samo, jak każdym innym tematem. Rozmawiajmy zatem o płciowości tak samo, jak o innych sprawach. Jeśli zaczynamy być skrępowani, uciekamy od tematu, dzieci zaczynają mieć wrażenie, że to coś złego samo w sobie. Ważne są zatem też nasze, dorosłych emocje.

Po inspirację można i warto sięgnąć do podręczników „Wędrując ku dorosłości” wydawnictwa Rubikon.

Istotna jest także nauka rozpoznawania autorytetów godnych zaufania:

Uczymy myślenia krytycznego, umiejętności rozpoznawania przekazu marketingowego czy propagandowego.

Uczymy rozpoznawania błędów logicznych obecnych w propagandzie.

Pokazujmy postacie, które dla nas osobiście są autorytetami, tłumaczmy, dlaczego stały się dla nas autorytetami.

Przypominajmy  dzieciom, że wymagania i zakazy jakie im stawiamy, (które mogą budzić opór) wynikają z naszej troski o ich dobro i z miłości, a są rezultatem naszego bogatego i konkretnego doświadczenia życiowego oraz wiedzy.

Dodatkowa strategia dotyczy angażowania się na poziomie działań prawnych i społecznych.

Art.  48 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej gwarantuje rodzicom „prawo do wychowania swoich dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględnić stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania”, a w art. 53. mówi się o tym, iż „Rodzice mają prawo do zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego i religijnego zgodnie ze swoimi przekonaniami.”.

NSZZ Solidarność w swoim oświadczeniu na temat wprowadzenia ideologii gender do szkół przypomina: „Rodzice powierzając nauczycielom swoje dzieci maja prawo oczekiwać, że treści przekazywane w szkole nie będą naruszały ich praw zagwarantowanych w Konstytucji RP”.

Eksperci PAN w swojej ocenie programu „równościowe przedszkole” napisali: „Ważnym mankamentem opiniowanego dokumentu jest proponowanie pomijania głosu rodziców w sprawie, wychowania ich własnych dzieci. Jest to idea sprzeczna z Konstytucją RP, z procesem demokratyzacji oświaty (…) wreszcie sprzeczne z ideą samego programu równościowego, sugeruje bowiem dyskryminację głosu najważniejszych dla dziecka osób.”

Jeżeli chcesz mieć bezpośredni wpływ na to, czego uczy się Twoje dziecko w szkole lub przedszkolu możesz:

– zaangażować się w Radę Rodziców, której kompetencje zawarte są głównie w art. 53 i 54 ustawy o systemie oświaty, ale także  – w sprawach szczegółowych – w innych częściach tej ustawy oraz w Karcie nauczyciela. Obejmuje to m.in. :

Uchwalanie programu wychowawczego i programu profilaktyki (art. 54 ust.2)

Opiniowanie działalności stowarzyszeń na terenie szkoły 9art.56).

– propagowanie w szkole programu prewencji zachowań ryzykownych „ArchipelagSkarbów”, który jest jedynym polskim programem przeciwdziałania zarówno uzależnieniom od alkoholu i narkotyków, jak również pomagającym w nauce samokontroli seksualnej, którego skuteczność jest od lat potwierdzona wynikami badań”.

– zostać członkiem rady Szkoły, w skład której wchodzą również rodzice, a która ma kompetencje zatwierdzać statut szkoły, będący podstawa prawną dla konkretnych rozwiązań w szkole. W statucie można określić, że nie wolno wprowadzać w szkole jakichkolwiek programów czy podręczników, które będą zaprzeczały wartościom rodziny. Rada szkoły zatwierdza także plan pracy szkoły czyli może się nie zgodzić na wprowadzenie edukacji seksualnej, zapobiec pojawieniu się w szkole organizacji propagujących seks edukację (art. 41 i 42 ustawy o systemie oświaty).

Wzór oświadczenia udostępnionego przez Fundację Rzecznik Praw Rodziców.

Bogna Białecka I Gender i seksualizacja – jak chronić nasze dzieci [wykład TAMR] I Fundacja OD NOWA

Bogna Białecka I Gender i seksualizacja – jak chronić nasze dzieci [wykład TAMR] I Fundacja OD NOWA

„Żadna kobieta nie jest tylko kobietą” – natura kobiety według Edyty Stein <dr Marek Olejniczak>

Wykład poświęcony był refleksji nad naturą kobiety według wybitnej filozof chrześcijańskiej, świętej Kościoła Katolickiego i patronki Europy – Edyty Stein, czyli św. Teresy Benedykty od Krzyża.

Edyta Stein była niemiecką Żydówką, która jako dojrzała już osoba przyjęła chrzest w Kościele Katolickim, wstąpiła do zakonu karmelitańskiego, lecz w 1942 r. zginęła męczeńską śmiercią w obozie koncentracyjnym w Auschwitz.

Życie i twórczość tej wybitnej kobiety świadczą o tym, z jak wielkim zaangażowaniem podejmowała trud walki o prawa kobiet w pierwszej połowie XX w.

Była znaną w Niemczech emancypantką walczącą o prawa kobiet, wygłaszającą liczne wykłady na ten temat, a jednocześnie osobą – kobietą! – której odmawiano prawa do habilitacji i samodzielnej pracy na uczelni wyższej.

W wykładzie poruszone zostały kwestie natury kobiety w kontekście natury mężczyzny, specyfika duchowości kobiecej, tzn. typowe dla kobiet zalety i możliwe wady, jak również droga do osiągnięcia pełni człowieczeństwa i spełnienia osobowego jako kobieta.

Jakkolwiek współcześnie tak wyraźne docenianie kobiecości kobiety i jej możliwych zalet nie jest szczególnie modne, trzeba pamiętać, że natura ludzka odkrywana w filozoficznych wglądach, a umocowana dodatkowo tradycją katolicką, nie ulega modom. Warto więc zaczerpnąć mądrości od tej wybitnej filozof i katolickiej patronki Europy tak żywo walczącej o prawa kobiet.

Dr Marek Olejniczak pięknie i barwnie opowiedział o Edycie Stein, urozmaicając prelekcję doskonałą prezentacją multimedialną.

Po wykładzie wywiązała się ciekawa rozmowa na temat poglądów świętej oraz roli i zależności, jakim podlega kobieta współcześnie. Na spotkanie przybyło jak zwykle kilkanaście osób.

Prelekcję na temat potencjału temperamentu wygłosiła Joanna Grzenia, psycholog i terapeuta, współpracująca m.in. z tczewskim Centrum Psychologiczno – Pastoralnym „Więź”.

Wykład poparty prezentacją multimedialną zapoznał słuchaczy z typami temperamentów, ich charakterystyką oraz sposobami postępowania właścicieli tychże, z uwzględnieniem niektórych aspektów wychowania dzieci.

O ukrytym potencjale Twojego temperamentu <Joanna Grzenia>

Co najbardziej kochasz w życiu? Które rzeczy najdzielniej lubisz robić? Co tak naprawdę motywuje nas do działania, a co sprawia, że ogarnia nas zniechęcenie. Czy psychologia może pomóc nam poznać ukryte pasje?

Psychologowie i filozofowie od wieków próbują rozwikłać tajemnicę motywacji i różnic indywidualnych między ludźmi. To jak czujemy się w relacjach z innymi ludźmi, szybko czy wolno zabieramy się do działania, jak zachowujemy się w trudnych sytuacjach, jaki mamy sposób bycia nie jest przypadkowe. W relacjach z innymi ujawniamy pewne stałe cechy, kształtujące nasze zachowanie. Nazywamy je temperamentem.

Rene Le Senne zaobserwował różnice między ludźmi, przejawiające się w szybkiej lub wolnej rekcji na bodźce (reaktywność), niskiej lub wysokiej emocjonalności i oddźwieku na sytuacje w otoczeniu.

Jesteśmy skoncentrowani na inne rzeczach i działaniach. Te same słowa znaczą dla każdego co innego. To jak pochodzić z innych krajów. Każdy kraj ma inne tradycje, inny język.

W małżeństwie spotykają się dwie często bardzo różne osoby. W tworzeniu związku, relacji miłości pociąga nas „niezwykłość, cudowność” drugiej osoby. Na czym to polega? Często odkrywamy w drugiej osobie te cechy, których sami nie mamy. Ktoś jest niezwykły, bo … tak różny ode mnie. Towarzyszy nam ukryte pragnienie bycia w związku, żeby czuć się idealnie kompletnym. Moja osobowość będzie wtedy bogatsza, pełniejsza, o inne sposoby zachowań. Moje „ja będzie lepsze”, idealne. A że ideały występują w książkach, po pewnym czasie to co było obiektem fascynacji, irytuje. Nie chcemy zauważyć,że małżonek/małżonka są inni od nas. Nie jest łatwo zgodzić się na taką niebajkową rzeczywistość. Czasami walczymy, z tym co druga osoba kocha najbardziej. Larry Bilott posługuje się obrazem czterech krajów, odzwierciedlających różne typy temperamentu. Te różne sposoby patrzenia na świat przestawia w opisie mieszkańców z kraju kontroli, zabawy, spokoju, perfekcji.

Mieszkaniec Kraju Kontroli w relacjach jest liderem.

Cechuje go niezwykła pasja w działaniu i duża siła ego. Instynktownie odnajduje się w wierze zadań i umie zarządzać innymi. Lubi rywalizacje i wyzwania. Głęboko ukrytym pragnieniem jest „być docenionym za trud i zdobyte osiągnięcia”. Jego symbolem jest konkretnie narysowany prostokąt. Ulubionym pojazdem byłby buldożer do zadań specjalnych. Lubi używać słów: „Zrób to! Chcieć to móc! Do roboty!”. Zagrożeniem w sytuacjach zdaniowych może być brak refleksji, niska umiejętność zauważania szczegółów, trudności w korzystaniu ze wparcia i radzenia się innych.

Mieszkaniec Kraju Zabawy przez otoczenie spostrzegany jest wodzirej dobrej zabawy.

Cechuje go podekscytowanie i energiczność. To Twórczy entuzjasta na początku łatwo zapala się do działania. Bez lęku, przez śmiech i dystans do siebie broni swojego terytorium. Pragnienie bycia w centrum uwagi, błyszczenia, pozwala scharakteryzować jego główne cechy przez symbol gwiazdy. Ulubionym pojazdem jest odrzutowiec. Ulubione słowa to: Będzie się działo, będzie zabawa. Zagrożeniem w obliczu przeszkód jest łatwość do zniechęcania się. Trudno mu wytrwać do końca. Może bagatelizować szczegóły, głęboko w sercu nie wierzyć w siebie. Gdy kończy się zabawa,zadania wymagają wytrwałej pracy, potrzebuje wsparcia.

Mieszkaniec Kraju Spokoju w relacji ceni stabilność, nie lubi emocji.

Opanowany w sytuacji stresu, dobry mediator,l ubi współpracę. Trudno mu rozumieć emocje. Często przytakuje innym dla świętego spokoju. Pragnienie: spokoju, zgody, delikatności w relacjach wyraża się w symbolu temperamentu hamaku. Ulubionym pojazdem jest gondola. Ulubione słowa to: „bez pośpiechu, spokojnie”. Zagrożeniem, ujawniającym się w relacjach z innymi jest brak asertywności, unikanie konfrontacji, bierność. Trudno mu stawić czoło przeszkodom. Łatwo się zniechęca. Potrzebuje obrazu sytuacji jako całości, zachęty drugiej osoby, poczucia bycia ważnym i odpowiedzialnym na każdym etapie zadania.

Mieszkaniec Kraju Perfekcji w relacji koncentracje się na szczegółach, zasadach, ideałach postępowania.

Jest to osoba najbardziej wrażliwa w naszym opisie typów temperamentu. Źle znosi krytykę. Trudno jej bronić własnego „ja”. Lęk przed byciem niedoskonałym, wrażliwość na zranienia, branie do siebie opinii innych, często wynika z pragnienia tworzenia perfekcyjnego świata. Tak jak diament jest doskonały w formie i nieskazitelny, piękny, tak mieszkaniec Kraju Perfekcji, chce żeby wszytko czego się podejmie było doskonałe i piękne. Ulubionym pojazdem jest poruszający się po jasno oznaczonych torach pociąg. Ulubione słowa to: idea, porządek. Chociaż z natury jest kreatywny i twórczy, to często najtrudniej mu zacząć działanie. Zagrożeniem w podejmowaniu codziennych życiowych aktywności jest zbytni pesymizm w spojrzeniu na rzeczywistość. Wyzwaniem jest dla nich korzystanie z atmosfery optymizmu i wdzięczności. Warto pracować nad pewnością siebie, żeby poza trudnościami, widzieć sukcesy i wiedzieć, kiedy czas dokonywania analizy, podejmowania decyzji dobiega końca.
Kiedy mieszkaniec Kraju Kontroli spotka mieszkańca Kraju Spokoju, może zakochać się w jego niezwykłości. Po pewnym czasie przekonuje się,że nie jest łatwo żyć pod jednym dachem z obcokrajowcem. Potrzebuje trochę czasu, aby nauczyć się jego zwyczajów i języka. Potrzebuje zrozumieć kim sam jest. Wtedy może poznać serce mieszkańca innego kraju. I głębiej pokochać to nieznane, dotąd piękno. Odkrywanie tego, jak bardzo się różnimy, może prowadzić w kierunku dostrzegania naszych własnych potrzeb i uczenia się jak odpowiadać na potrzeby drugiej osoby. Do przeżywania radości z życia potrzebujemy przecież, tak bardzo siebie nawzajem.

Książki warte przeczytania, bibliografia :

Art i Laraine Bennett. Poznaj swój temperament. (2011). Edycja Świętego Pawła.
Janusz Twardowski. Z tajników naszego „Ja”.Typologia osobowości wg. R.Le Senne’a. (1987). Księgarnia Św. Wojciecha, Poznań.
Discovering Your Heart with the Flag Page. Mark Gungor.(2011). Laugh Your Way America

Prelekcję na temat zagrożeń i szans związanych z Internetem wygłosiła p. Bogna Białecka – psycholog rodziny, psycholog dziecka i matka czworga dzieci.

Wykład, podparty prezentacją multimedialną, ulotkami, ćwiczeniami oraz dyskusją trwał dwie godziny. Prelegentka przekazała nam małe kompendium wiedzy na temat cyberzagrożeń, ale także tego, co dobre w internecie i z czego warto korzystać.

Na spotkaniu można było również nabyć książki autorstwa p. Bogny.

Spotkanie, na którym można było również nabyć książki autorstwa p. Bogdny Białeckiej odbyło się w Zespole Szkół Katolickich w Tczewie.

Zagrożenia i szanse związane z Internetem I TAMR I plakat luty-marzec-kwiecień

TAMR działa pod patronatem Stowarzyszenia Rodzin bł. Mamy Róży  oraz  Duszpasterstwa Rodzin Diecezji Pelplińskiej  i przy współudziale naszej Fundacji.

Dr Katarzyna Karzel, psycholog i położna oraz matka pięciorga dzieci urodzonych w domu, opowiedziała zgromadzonym rodzicom o tym, jak powinien wyglądać poród naturalny, o naturalnych predyspozycjach każdej matki oraz o niebezpieczeństwach medykalizacji i patologizacji niektórych części procesu narodzin. Po prelekcji odbyła się dyskusja przy kawie i herbacie. Młodsze dzieci przebywały z mamami, a starsze odbywały zajęcia z opiekunkami.

Świetlica Mamy Róży